Het laatste stukje van het 3e hoofdstuk Pablo

‘Kan jij een geheim bewaren?’ vroeg Pablo. ‘Ik bedoel een echt groot geheim dat niemand weet.’
Rafael knikte.
‘Je bent dus te vertrouwen? Dat dacht ik al meteen! Over een paar jaar, eerst moet ik natuurlijk nog even zilversmid worden, ga ik zelf naar…’ Pablo fluisterde de laatste woorden, ‘El Nuevo Mundo!’
Rafael keek hem met open mond aan. De Nieuwe Wereld. Daar had hij de pelgrims in El Molino vaak over horen praten. Soms vertelden ze ook over de verre reis met een galjoen over El Océano Atlántico.
‘El Nuevo Mundo’, herhaalde Pablo. ‘Daar haal ik dan, als de beroemdste zilversmid van Spanje, mijn eigen zilver vandaan. Met mijn galjoenen, ieder bewapend met tien kanonnen tegen de piraten. Mijn eerste schip doop ik La Jacinto, dat is de naam van mijn moeder. De tweede noem ik naar mijn vader, El Miguel. En de volgende zeven naar mijn broers en zussen. Iedereen krijgt een eigen galjoen.’ Pablo keek Rafael triomfantelijk aan.
‘Noem je geen schip naar jezelf?’
‘Waarom zou ik? Ik ben dan al beroemd genoeg. Nee, ik denk dat ik het tiende galjoen naar jou noem: El Rafael.’
Rafael was zo blij dat hij dolgraag zijn lied voor Pablo op de schalmei wilde spelen. Het kon jammer genoeg niet. In zijn hoofd klonk het prachtig, maar in het echt was het nog minder dan het gekras van een kraai.






El Nuevo Mundo =
De Nieuwe Wereld

El Océano Atlántico =
de Atlantische Oceaan