Een stukje van het 23e hoofdstuk Anselmo

Anselmo keek haar vragend aan. ‘Hoe heet je, als ik vragen mag?’
‘Estella.’
‘Ster! ik houd van alles dat schittert en mooi is. Zal ik iets over mezelf vertellen?’ Hij wachtte geen antwoord af. ‘Ik ben inkopen aan het doen voor mijn meester El Greco, de beroemde schilder.’
‘Krijg jij les van El Greco?’ vroeg Estella bewonderend.
‘Ach, wat is les?’ zei Anselmo. ‘Sommigen van ons worden nu eenmaal met bijzondere gaven geboren. Ik leer wat technische kneepjes van hem en probeer intussen achter het geheim van zijn verfmengsels te komen.’ Het laatste voegde hij er glimlachend aan toe.
Estella was onder de indruk van de interessante en knappe jongen. ‘Vertel mij meer over je meester’, zei ze.
‘Wij hebben kort geleden El entierro del Conde de Orgaz afgeleverd.’
‘Wij?’ zei Estella verbaasd.
‘Je dacht toch niet dat de Griek alles zelf schildert? Natuurlijk, hij maakt het ontwerp of zet een werk op, maar verder… Als je ooit oog in oog komt te staan met het schilderij van de begrafenis, let dan eens op het jongetje links dat naar de graaf wijst.’
‘Heb jij?’ riep Estella uit.
Anselmo lachte besmuikt en tikte met zijn wandelstok op de straatkeien. ‘Je weet dit niet van mij’, zei hij. ‘Je begrijpt…’
‘Natuurlijk’, zei Estella vlug.





El Greco = De Griek







El entierro del
Conde de Orgaz =
De begrafenis van de
Graaf van Orgaz